مریم هوله
خواب چسبناک پروانه در تبعید
در بیراهه هایش چرخ ِ فرار می زند غده ی
وطن...
آژیر ِ دیوارها اجازه نمی دهد مثل ِ آدم رفت!
**
تب در سکوت ِ دویدن...
دریاست در مرگ ِ آب...
گوش کن ...
مرداب یک صداست...
تو کجایی در؟
سعی نکن در اجاره ی اجازه هات قدم بزنی!
حماقت است در تجربه ی زبان مار شوی!
تجربه ها بزرگ می شوند ... زبان شان را از یاد
می برند...
دیگر از مارها گزیده نمی شوند... چرا خطر ِ خودت
را اینهمه جدی گرفتی
که از تو جز یک خطر ِ
فراموش چیزی نماند حقوق بشر!؟
**
هه ه!
تلاطم ِ تنبل ِ طلا زیر ِ گوش های
امپریالیسم...
- دریای
شاعران رمانتیک است
در
قاره ها ماه ِ تُنگ ها...
هه ه!
هیاهوی هوس ها و نام ها زیر ِ تیغ ِ طالبان...
- دریای
شاعران رمانتیک است
در
قاره ها ماه ِ تُنگ ها...
از مثال آوردن تو هم چندشت می شود مثال!
هرچند دور تر از خودت چیزی ندیده ای
همه جا یکی ست
یک استحاله در همه ای متفاوت؛
خوب نیست بیشتر از دهانش حرکت کند سری
بیشتر از سرش حرکت کند دهان
خوب کمترست!
کم از همه بیشتر متفاوت!؛
**
بقیه ی راه ها به بحث های جدی ِ زن ها ختم می
شود که جدی نیست!
مردها که آدم حساب نمی شوند به زن ها قاقالی
لی ِ لخت می دهند
با بیکینی ِ مامانی...
اسم شان را هم پس می
دهند تا آدم را ادامه دهند!
مبارزه ی عجیب و غریبی ست!
به خواب ِ سوسک ها هم نمی رسید قدی که از آدم
ها کم شد!
عشقی از درخت ها که لای
دیوارهای اداری گم شد؛
تلفاتی که طفل می دهد تفاله است
مهم نیست بزرگسال ِ مفلوک!
این تفاله برای افتادن می افتاد با نافی که می
بایست قیچی می شد
در گروگانگیری ِ
خودش گره می خورد
زیر ِ تیغ ِ آفتاب عکس های سیاه و سفید و
زرد را اضافه کردن...
چند تایی را پاره کردن...
کمی ادیت احیانن...
آدم را ادامه دادن...
**
وطن: محلول ِ حلال های تخمی... هرکی هرکی...
حرام های گس...
انزوای عقربه ها د رمکعب های
محقر
دایره های مریض...
دموکراسی ِ تجاوز...دموکراسی ِدفاع... دموکراسی ِ
قطع...
قطعه
قطعه به دنیا آمدن...
برای گذر از انقراض پریدن ِ پروانه ها از پل
پلی که آتشش
ابدی ست
**
روزنامه ها فقط یک میلیمتر را نشان می دادند...
جبهه بد جایی بود...
همه ی رمان ها و شعرهایش
سوخت...
بعد از آن هرکه تقلب کرد
چارمیخ شد...
چارمیخ قبله می شود...
بعضی ها اشتباهی...
بعضی ها راست راستی...
اما کسی دنبال ِ
قبله ها نمی رود
جماعت فقط اسم می
گذارند روی چیزها
مدالی را با تف می
چسبانند روی کفن ها...
کتاب ها...
**
گلی که دیروز برایت پست کردم
در راه پژمرده
این اساس ِ تبعیدست، می دانم!
اما ساقه اش را بو کن!
هنوز دارم به سمتت می
آیم...
**
تکه پاره های مرا جمع نکن
بگذار حواسم به همه ی جنایت ها باشد در بین
راه
- کی راه می رود؟
- نفسی که مدام بند می آید
- کجا می رود؟
- هوایی که از خون مالامال
- که چکار کند؟
- تا باورش شود!
- باور؟
- بعد از آن دیگر نمی شود زنده
بود و با زنده ها نشست
فقط یک راه! انتخاب کن!
زنده ها را نشور!
خونی ها را
بریز توی خون!
خون صاحبش را می
شناسد
وگرنه قصاص می کند
با موجی که می شوید
- این خونی ها کی هستند حالا؟
- باوری که گم کرده
بودم... باور می کنی؟
هرچه اصلاح نژادی می کند تمدن شمشیر از آن ور
به گند می کشد!
تو هم بیا وسط ماچ بده ماده ی نخاله که
نجومی!
برده ی
طفلی که ریاضی!
عروس ِ هزارحجله
که فیزیک...
با ماچ ِ بزرگان مشکل ِ ادیان حل
نمی شود... می شود؟!
فقط اصلاح ِ نژادی... اصلاح ِ نژادی...
شمشیر...
شمشیر اصلاح نژادی کرده تمدن را
شمشیری داده به
دستش... حالا نجنگ ، کی بجنگ!
- دریای
شاعران رمانتیک است
در
قاره ها ماه ِ تُنگ ها...
**
لالایی ... لاف ِ لولاها درم را کُشت
سر ِ سربسته ام
را خورد
دری در مشت
می میرند این پاها
بدون ِ ذره ای فردا
همیشه پیش تر جان ِ پس تر را
گرفته!
تو هم راه ِ تو ِ او را گرفته!
در ِ شمشیر ِ تیزی بسته در مشتت!
بمیر آدم!
حق این است!
**
خاهر مادرش رو نان بربری فرستاد ماه عسل...
مسئله خوشمزگی نیست
مسئله وقت است که حیوان ها ندارند در اوقات کوتاه
ِ فراغت از نانبایی
اما آدم ها مجبورند آن را داشته باشند در حال
بیگاری ِ نانبا
برای اینکه اینقدر گربه های دیوار احساس
برابری که چه عرض کنم با آدم... چشم همچشمی و
هووپرونی نداشته باشند وسط ِ برهوتی که آخ
یک چوبخط سیاسی ست
جلق با روان
ولگرد گربه ها ام اس ِ اجتماعی ست....
مسئله وقت است... همین وقت.... که نانوایی نمی
پزد...
خام خام عمر گربه ها را هلاک خواب می کند
روی پشت بام... زیر پشت بام...
**
هر کلمه ای که از دهنم پرید شوهر کرد و رفت
کلاغ های بد هووی سگ مصب!
در سلول های فاضله و جاهله ام همه ی سوراخ
های مفتخر ِ من اید!
بپرید بیرون از دهنم!
با شما جهان را بازسازی می کنم
مگر چقدر فاحشه می خواهد سربازخانه ی جهان؟
این هم چند خطابه برای سلاح ِ هسته ای...
بیا!
دیگر به کی خدمت کنم دهنم؟
قربان ِ فحش دادنت بروم وقتی که انقلابی
هستی و قهرمان!
فاحشه اینطوری جگرترست!
بتاز زیر ِ امنیت و بالای دارها!
جهان پر از گاوهای رنگارنگ است برای مدارا
حاشا نکن که بی زبان نمی شود
گریست حتا
بی تو نه می شد خندید ... نه خیانت دید...
نه کاری کرد...
فقط فعل ِ کرد می آمد و می رفت... بی
گفت...
جهان بی فاحشه یک ورق هم بیشتر نمی شود
ترک نکن زبان!
قدرت را همه می دانند!
**
اتل متل توتوله من و خواب ِ قیوله
زیر ِ انار و پستون عرق ساز ِ فیتیله
فیتیل... فیتیل... فیتیله... چرک ِ
برادریتو...
کوتول...کوتول...کوتوله... قدّ ِ برابریتو...
چه خوابا که ندیدن مگس های حرومم!
چه پاشنه های ذبحی روی سرهای زبونم!
من و هستی ِ رونم جگر جِلِز می کردیم
رو آبای رَوونم پاچه و سر می بردیم
می پختیم و می خوردیم توهماتمونو
می پختیم و می خوردن تا استخونمونو...
دیگه دمار ندیدم که روزی در بیارم
رو دست ِ اون شبی
که شبیه ِ آخرم شد
همش تو روز ِ روشن
پیاده از خرم شد
خر ِ سفید ِ من، شب...
خر ِ سیاه ِ من، شب...
فرق ِ سر و تهامون فقط دو سایه
مون بود
یه
خط سیا
یه
خط سفید
سیا سفیدو می برید
سفید سیا رو می برید
به
هیچکدوم نمی رسید
دستی که خط نمی ُجوید
کسی که دست ِ ما رو چید ندید که
چشمامون دوید
تا تو سرش
لای تهش
سر ِ
بریده ای که مال ِ هرگزش...
هرگز ِ جانی ،
چیزیه که هرگزش نمی بینه
ولی رو شاخشه داداش!
از اولش رو
شاخشه... گیر ِ سه پیچ...
مث ِ لواش توصبحونه ی
ایرونی ش روی لباش...
جیر جیر ِ شمشیرش ندید ... فقط شمرد...
که چشم
قربونی ِ من
دندونای شبو شمرد
یه خط سیا
یه خط سفید...
کسی که آدمامو کشت
سرامو گوش تا گوش برید...
دستی نداره تو تهش
سری نداره تا تهش
تهش یه گیر ِ ناطوِه که چن تا سر
فاضلابای گردشونو قِل دادن تو
سوراخاش شهید-شهید...
پریده چشماشون از اون ور ِ
سوراخ تو رود ِ روز
تهش ندید
که شب دیگه نمی گذره از سرشون-
چفت ِ سوراخ!
قاتلا و دینا و بنگی منگیا
یبوستای ابدن
روز مال ِ ماس!
دیگه نمی باره بارون که
آسمونمون سیاس!
بارون مال ِ این کر و کور و
تشنه هاس
بذار باشن که آسمونشون
سیاس!
ما که می ریم روزم به
دنبال ِ چشامون اومده!
سری به میخ
سری به چرخ
چشمای قهرمانای مرده مونو!
ایمون ِ بوکرده ی تومبونامونو!
- وطن چی بود پس این وسط بی معرفت!؟
- یه بادی که از ته ِ یارو می وزید
- اون قاتله؟
- آره رفیق!
از سر ِ ناجیمون دیگه نمی گذره باد و وطن
در ِ
خیالتو ببند!
سری که گیر کنه به خون دیگه ازش نمی
گذره
سر می مونه چفت ِ سوراخ ِ جانیا
از رو بقایای دُمش تا
آسمونا می پره!
**
چای و پنیر...
نان و کره...
قرار ِ تازه ای با من گذاشته سودان
که زهر مار شود
سری از سرهایم
دهنم را بو کن!
هن هن ِ دارفور ست ... کرم ِ دندان نیست!
روزگار طبیعی را بینداز دور!
واقعی تر باش!
بوی فساد ِ خوشبختی پستان ِ همه ی جنازه ها
را گرفته...
بمک فرزندم در همه ی سلول هایم!
پشه باران است!
انقراض ِ بشر را تمام نکن!
ادامه ام بده!
**
- از آفتاب پرست به قورباغه...
از آفتاب پرست به قورباغه...
- قور...قور... به گوشم...
- تو برای کی ادا در می آوردی توی آب که نفس
می کشیدی؟!
- برای سازمان حقوق ِ آبزیان
کمی پارتی برای سبز پوستان...
قور قور ِ اتحاد ِ سراسری ِ صلح...
پارتی بازی های مذهبی ِ تشییع...
مثل ِ تو جنده نیستم هوازی!
لااقل سبزم
وقتی که می افتم زردم...
تو زیرم باش سبز...
رویم باش زرد...
اما رویم حساب نکن!
با تو و بی تو یک جور می
میرم!
مرگ ِ
روسپی ندارد آبزی!
بیانیه های سازمان ِ حقوق ِ آفتاب بر حجم ِ
مثانه ام نمی افزاید
در شب که
همه ی سوراخ ها تعطیل اند
من بی جفتم که توی کسی ادرار
نکنم
آفتاب پرست نمی شوم
قورباغه ام
روی رنگ ِ خودم می میرم!
زیر ِ رنگ ِ خودم قورقور...
زیر ِ رنگ ِ خودم کورم!
برای شاشیدنم جهان، دریاست!
چرا هم
میهنانم؟!
خیانتم به خود یک فرهنگ ِ
زیرخاکی ست
که اصالت ِ
آن را از قبرها با خود آورده ام
در قبرهای
بیگانه نمی خوابم
در قبرهای
بیگانه نمی خوانم!
رویم با
صداست که در من زنده است!
می شنود
سکوتم را که همیشه می آید...
رویم با صداست...
سکوت ِ سیاه و سفیدها که یک نقاش ِ
کوررنگ
همه شان را
سبز می کند در روز موعودم
سیاه و سفید می بینم که خوشبختم!
از خنجری که فرو می کنید توی تابوتم
خونی در نمی آید خاکستری
من رودم!
با صدام همه جایم می لولم
همه جایم شماهایید!
سیاه و سفید می بینم که خط های بدنم را
نمی بینم
خون ها و
مرزهایم را؛
شماها
کجاهایید؟!
تویم یا
بیرونم؟!
چقدر خوشبختم
که نمی دانم!
نمی پرسم
که نمی دانید!
رویم با سکوت
نیست
با صداهایی ست
که معلوم نیست از من یا شما
خط های هیچ چیزی معلوم نیست
در خوشبختی ِ سیاه و سفید...
سیاه و سفید می بینم که خوشبختم!
قور ... قور...
آفتاب پرست ! تو هم خود ِ منی!
دیگر نمی شود گفت چه کثافتی هستی!
رستگار شدم ...
کوررنگم...
کورصدا...
دریای شاعران
رمانتیک است
در قاره ها
توی تُنگ ها...
قور...قور...
**
زبان ِ خامه ندارد سر ِ بیان ِ فراق...
وگرنه پای پیاده می رفت تا مریخ این زمین
می دید که فاصله تنها یک چراغ ِ
دریایی بود
که کسی می
بخشید به آن سوی آب ها
کسی نمی
بخشید به این سوی خواب ها
دلم که برایت تنگ می شود چراغ هایم را روشن
می کنم
اما تو گم نشده ای که بیایی...
همیشه همینطوی ست!
تنها کسی که گم شده در فکر چراغ هاست
بدبختی ِ سکونت همین است
هرجا که هستی سقف ها دلت را شب
می کنند
امنیت ِ بوروکراسی هنرمندان ِ بدون ِ
مرز می سازد
و عاشق هایی که دل شان تنگ نمی
شود...
اما من دلم تنگ شده...
و می دانم چراغ ها احمقانه اند!
اما چرا باید دلم برای جایی تنگ شود که چراغ
هاش دائمن خاموش اند؟!
وطن که گم نمی شود!
کسی که گم نشود کورست!
کجا دلش برای کی تنگ می
شود؟!
احمق منم ... تا جایی که گم بودم چراغ هام
روشن بود...
بزرگان اینگونه اند!
کوچک ترها! راه را نشان
شان دهید لطفن!
فانوس های دریایی اشاره می کنند کشتی ها غرق
می شوند!
اشکال از چیست؟
سراب ؟ یا واقعیت؟
دریای
شاعران رمانتیک است
در
قاره ها ماه ِ تُنگ ها...
**
سازمان ِ حقوق بشر گاز ِ خندآور پخش کرده در
تمام ِ راه
راه که نروی فقط گریه می کنی روی
جنایت
اشکال از کسی ست که راه نمی رود!
وگرنه حقوق ِ
بشر پابرجاست!
آخ! افسانه ها در خلال ِ آسمانخراش ها
ناخنم را بلند نمی کنند...
پس کی زیبا شوم؟
به سراغم نمی آیند وحشت های انسانی...
مگر من خوکم؟
تمدن ترس هایم را خورده
دیگر از سر ِ بریده نمی ترسم روی
دیس ِ تنفسم!
انصاف این بود که لااقل
